دلخوشی

همه ی دلخوشیت یک چیز است

اینکه پایان قصه میمیری. ..

کاشکی روز خداحافظیمان باران ببارد

من همان مجسمه ی سنگی هستم

که اعجاز حماقت است

در این زمانه ی زنازاده

که نام هایمان را به اشتباه صدا میزنیم...

کاش روز خداحافظیمان باران ببارد

تا اشک هایم را

در شمد های ظریف قطره های باران پنهان کنم

یا نه

باران نیاید

شاید اینگونه دلت بیشتر برایم سوخت و لبخند هایت عمیق تر شد

پائیز همیشه فصل رفتن بود

فرقی نمیکند چه کسی

گاهی آنان که لاف عشق و سوگند همدلی بستند

گاهی برادری با خنده ب اشک هایت...

پائیز ب ای من همیشه فصل رفتن بود...

یا علی...

کنار تو فقط آروم میشم......